Aναδημοσίευση:Ψάχνουμε Δήμαρχο.

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ
Το πρόβλημα του ιστορικού κέντρου της Αθήνας δεν είναι πρόβλημα μεταναστών – είναι πρόβλημα ανεξέλεγκτης λειτουργίας παράνομων κυκλωμάτων, με την “ύποπτη” ανοχή της πολιτείας.

Οι κάτοικοι, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και στις γειτονικές περιοχές ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που θα έχει πολιτική προστασίας των μεταναστών, θα “μπει μπροστά” στις κινητοποιήσεις μας και θα θέσει προ των ευθυνών τους τα αρμόδια υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ, Εσωτερικών,Υγείας και Δημόσιας Τάξης – εκπονώντας και υποβάλλοντας ολοκληρωμένο ρυθμιστικό σχέδιο για την ανάπλαση και διάσωση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που θα φροντίσει την καθαριότητα του κέντρου αυτής της πόλης – μια και αυτό είναι αποκλειστικά δική του αρμοδιότητα. Ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που θα επαναφέρει τουλάχιστον την πόλη στην κατάσταση, στην οποία την παρέλαβε.
Γι αυτό, την Τρίτη 30 Ιουνίου, στις 3μμ, κυκλώνουμε με χρωματιστές κορδέλες και μπαλόνια το Δημαρχείο στην Πλατεία Κοτζιά, σε μια συμβολική κίνηση διαμαρτυρίας.
Σύλλογος Κεραμεικού-Γκάζι-Ρουφ “Μέγας Αλέξανδρος”Εξωραϊστικός Σύλλογος “Ο Λυκαβηττός”
Σύλλογος κατοίκων και επαγγελματιών «Τα Εξάρχεια»
Πολιτιστικός Σύλλογος “Παναθήναια”
Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία για την προστασία της φυσικής και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς Ελλάδας και Κύπρου "MOnuMENTA" (http://monumenta.org/)
Σύλλογος Καταστηματαρχών Μοναστηρακίου «Ο Ήφαιστος»
Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Πλάκας
και Ξενοδοχεία του ιστορικού κέντρου
ΣτΣ: Για αυτή τη σημαντική πρωτοβουλία με ενημέρωσε ο Προκόπης Δούκας. Παρακαλώ όσοι φίλοι bloggers-συνοδοιπόροι συμφωνούν να την αναδημοσιεύσουν στα blog τους.
Η γελοιογραφία είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη απο την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (30/5/2009)

p.s.Η αναδημοσίευση είναι από το blog apropos

64 χρόνια που πέθανε ο Θρύλος!

«Θρυλικός ο Αρης Βελουχιώτης. Ο πρώτος που άρχισε την Αντίσταση του λαού στα βουνά κι ο τελευταίος που την έκλεισε με τον τραγικό του θάνατο. Η πρώτη ψυχή του αγώνα κι η τελευταία πνοή. Λίγοι το καταλάβανε, όπως ο Αρης, πως οι εχθροί της Ελλάδας (ξένοι και ντόπιοι) θα μετατρέπανε τη νίκη του έθνους σε νίκη των εχθρών του. Τιμή και δόξα στο ασύγκριτο παλικάρι. Τιμή και δόξα και στο λαό, που τόνε γέννησε».
Κ. Βάρναλης


Αθάνατος ο Αρης συντρόφια...!!!

Μετά την αποχή και ανοχή;

Σήμερα και ώρα 09:00 στο Α΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών (Ευελπίδων) δικάζεται η πρώην Διευθύντρια του 132ου Δ.Σ. Αθήνας Στέλλα Πρωτονοτάριου για τη δυνατότητα που έδωσε στους μετανάστες μαθητές/τριες του σχολείου να διδαχτούν την μητρική τους γλώσσα. Συγκεκριμένα, το θέμα για το οποίο διώκεται, με μάρτυρα κατηγορίας το νυν διευθυντή του σχολείου, κ. Γιουτλάκη, αφορά την παραχώρηση χώρου του σχολείου για τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας των αλλοδαπών μαθητών, το διάστημα 2005-2007. Για συνδρομή στο ίδιο «έγκλημα» διώκεται και η αλβανίδα δασκάλα του αντίστοιχου προγράμματος.Είναι χαρακτηριστικό ότι στην κατηγορία απομονώνονται μόνο τα αλβανικά και δεν αναφέρονται τα μαθήματα αραβικής γλώσσας, ούτε φυσικά τα μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες γονείς, που γίνονταν παράλληλα σε διπλανές αίθουσες. Για περισσότερες πληροφορίες για τις δράσεις του 132 επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του σχολείου http://www.132grava.net/ όπου υπάρχει και το κάλεσμα των εκπαιδευτικών του 132 για τη συγκέντρωση αλληλεγγύης.

Ρε ξεφτιλισμένοι...!!!

Σε αυτοκτονία προχώρησε κρατούμενος στη στρατιωτική βάση του Γκουντάναμο. Ο κρατούμενος από την Υεμένη βρισκόταν για μεγάλο διάστημα σε απεργία πείνας. Πρόκειται για τον πρώτο θάνατο σε αυτή τη φυλακή, από τη μέρα ανάληψης της εξουσίας από τον Ομπάμα και για την 5η αυτοκτονία από το 2002, οπότε άρχισε να λειτουργεί το Γκουαντάναμο.
Ο 31 ετών κρατούμενος Mohammad Ahmed Abdullah Saleh al Hanashi βρισκόταν στο Γκουαντάναμο από το 2002. Σύμφωνα με αξιωματούχους του Πενταγώνου ο κ.Hanashi ήταν μαχητής Ταλιμπάν που ωστόσο δήλωνε ότι δεν είναι ποτέ αφαιρέσει ζωή ανθρώπου. Η λακωνική ανακοίνωση του Πενταγώνου περιέγραψε το θάνατό του ως «προφανώς αυτοκτονία» και πρόσθεσε ότι οι φρουροί «εντόπισαν τον κρατούμενο αναίσθητο και χωρίς να αναπνέει» κατά τη διάρκεια ελέγχου ρουτίνας. Στην ανακοίνωση δεν διευκρινίζεται η αιτία θανάτου αλλά προστίθεται ότι όλες οι προσπάθειες ανάνηψης απέτυχαν. Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Jose Ruiz, αρνήθηκε να δώσει περισσότερες πληροφορίες, λέγοντας ότι Υπηρεσία Εγκληματολογικής Έρευνας του Ναυτικού διεξάγει έρευνα για το θέμα. Ο κ. Ruiz πρόσθεσε ότι θα πραγματοποιηθεί νεκροψία στη σωρό του Υεμένιου, επαναλαμβάνοντας ωστόσο ότι «αυτή την ώρα θεωρούν ότι ήταν αυτοκτονία». Ο δικηγόρος που εκπροσωπεί και τους άλλους 16 Υεμένιους κρατούμενους στο Γκουαντάναμο, David H. Remes δήλωσε ότι ο κ. Hanashi ήταν ένας από τους επτά κρατούμενους στην ψυχιατρική κλινική της φυλακής. Ο κ. Remes δήλωσε ότι όλοι κρατούμενοι στην ψυχιατρική κλινική λάμβαναν ηρεμιστική αγωγή. Σύμφωνα με το φάκελο υγείας του, ο κ. Hanashi έφτασε κάποια στιγμή να έχει βάρος 39,36 κιλά. Παρόλο που αυτός είναι ο πρώτος θάνατος υπό την κυβέρνηση Ομπάμα, στο παρελθόν υπήρξαν άλλοι πέντε στο Γκουαντάναμο, τέσσερις εκ των οποίων δηλώθηκαν αυτοκτονίες. Μετά τις αυτοκτονίες τριών κρατουμένων τον Ιούνιο του 2006, ο τότε διοικητής της βάσης, Ναύαρχος Harry B. Harris Jr.είχε τραβήξει την παγκόσμια προσοχή όταν διαβεβαίωσε ότι «αυτές δεν ήταν πράξεις απελπισίας, αλλά μια πράξη ασύμμετρης πολεμικής επίθεσης εις βάρος μας». Τον Μάιο του 2007 αυτοκτόνησε ακόμα ένας κρατούμενος ενώ ακόμα ένας πέθανε, από καρκίνο, το Δεκέμβριο του 2007. Οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Ομπάμα διαβεβαιώνουν ότι η βάση είναι πλέον μια καλώς διαχειριζόμενη φυλακή που ανταποκρίνεται στα διεθνή στάνταρ. Οι συνήγοροι των κρατουμένων και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ωστόσο, κάνουν λόγο για «θολές» συνθήκες κράτησης, με πολλούς κρατούμενους να κρατούνται σε απομόνωση. Ο δικηγόρος του Hanashi λέει ότι οι κρατούμενοι έχουν χάσει τις ελπίδες τους, μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Ομπάμα, αφού δεν άλλαξε κάτι όπως περίμεναν. Τον περασμένο μήνα, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του σε έναν άλλο Υεμένιο κρατούμενο, ο δεύτερος έκοψε τους καρπούς του ενώπιον του κ. Remes. Οι αρχές της φυλακής δήλωσαν όμως ότι αυτό δεν καταχωρήθηκε ως απόπειρα αυτοκτονίας. Από την ανάληψη της εξουσίας από τον Μπαράκ Ομπάμα έχουν απελευθερωθεί δύο κρατούμενοι από το Γκουαντάναμο . Από τους εναπομείναντες 239 στη φυλακή, οι 96 είναι από την Υεμένη. Αν και ο κ. Hanashi βρισκόταν επτά χρόνια φυλακισμένος, μόλις πρόσφατα του ανατέθηκε συνήγορος, ενώ σύμφωνα με άλλους δικηγόρους, δεν είχε ακόμα συναντηθεί με την νομική ομάδα. Οι αξιωματούχοι του Γκουαντάναμο δήλωσαν ότι ο κ. Hanashi είχε σχέσεις με τον Abd al-Hadi al-Iraqi, έναν Κούρδο από το Ιράκ που πλέον βρίσκεται στο Γκουαντάναμο και τον οποίο οι Αμερικανοί θεωρούν ως σημαντικό βοηθό του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Σύμφωνα με τους στρατιωτικούς της βάσης, ο Mohammad Ahmed Abdullah Saleh al Hanashi είχε τραυματιστεί κατά την διάρκεια εξέγερσης σε φυλακή στο Αφγανιστάν, το 2001.
Πηγή: The New York Times

Ζω!!!

Φίλοι μου Ζωωωωω και αναπνέω Αιγαιοπελαγίτικο αεράκι κάνω τα μπάνια μου

μασαμπουκώνω αχινοσαλάτα και πίνω τα κρασιά μου!Το μόνο που μου έλειψε είναι η καλή σας παρέα. Τώρα γράφω από ένα ίντερνετ καφέ στην Φολέγανδρο που με ξέβρασε το κύμα..

Σας φιλάω και σας υπενθυμίζω (αν δεν καταφέρω να επικοινωνήσω και πάλι μαζί σας )ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ...!!!

Κλειστόν λόγω Πάσχα...! απο 12/4 εως...?

Είπα να γράψω αυτό το ποστ, καθώς, όποτε φεύγω για διακοπές, ξεχνιέμαι και δεν γράφω . Έτσι λοιπόν, τώρα προνόησα και ιδού οι ευχές και τα συναφή. Φεύγω λοιπόν για το Νησί...και για να καταλάβετε πώς περίπου θα περάσω το Πάσχα γράφω λίγα λόγια.

Παλαιότερα λοιπόν στην Σαντορίνη και τις σαράντα ημέρες έκαναν αυστηρή νηστεία ακόμα και οι ασθενείς, και μόνον του Ευαγγελισμού και των Βαγιών έτρωγαν ψάρι, αν φυσικά είχε καλό καιρό. Όσο για λάδι, το έτρωγαν μόνο «οι άρρωστοι και οι λωχούδες», αλλά όχι Τετάρτη και Παρασκευή», όπως περιγράφει ο Μάρκος Αβέρκιος Ρούσος στο βιβλίο του. Ανήμερα το Σάββατο του Λαζάρου, όλο το χωριό ήταν στο πόδι για να ετοιμάσει τον «Λάζαρο». Οι κοπέλες του με τα πανέρια μάζευαν λουλούδια, οι νέοι έκοβαν από τα γκρεμνά αλησμαριά, οι μαραγκοί έφτιαχναν τα άρμπουρα που κάποιες φορές θα μπορούσαν να φτάνουν έως 15 και 20 μέτρα, ενώ οι απόμαχοι ναυτικοί μάζευαν τα σκοινιά που θα έδεναν τον Λάζαρο. Με τα άρμπουρα σχημάτιζαν ένα σταυρό τον οποίο κάλυπταν με τα αλησμαριά και τον στόλιζαν με λουλούδια και βάγια. Το απόγευμα όλο το χωριό μαζευόταν στην πλατεία όπου μετά τον εσπερινό στηνόταν ο «Λάζαρος», που συμβόλιζε την Ανάσταση του Λαζάρου. Έμενε μέχρι το Μεγάλο Σάββατο που ξεστολιζόταν και παρέμενε σε εκείνη τη θέση μέχρι της Αναλήψεως. Το έθιμο αυτό εξακολουθεί να τηρείται στην εκκλησία του Μεγάλου Χωριού, στην εκκλησία της Παναγίας.
Τα χελιδόνια φέρνουν την άνοιξη, τα μελιτίνια...το Πάσχα
Οι σαντορινιές παραδόσεις ήταν στενά δεμένες, με μυρωδιές και γεύσεις. Πυρετός έπιανε τους φούρνους σε όλα τα χωριά της Σαντορίνης πριν από μισό αιώνα, τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας. Οι νοικοκυρές από το πρωί ετοίμαζαν και οι φούρνοι δεν προλάβαιναν να φουρνίσουν τις φεσκουλιές, τις τυρόπιτες, τα τσουρέκια, τα μεθυστά κουλουράκια, τα μελιτίνια. Φεσκουλιές έλεγαν τις παχουλές ομορφοθυγατέρες. Κουτσούνες πάλι έλεγαν εκείνες τις άπραγες που καμάρωναν όλη μέρα χωρίς να έχουν όρεξη να κάνουν τίποτα. Οι πασχαλινές φεσκουλιές φτιάχνονταν με προζύμι σε σχήμα φρατζόλας και είχαν μέσα σέσκουλο, αυγά, χλωρό, άνηθο και πιπέρι, ενώ οι κουτσούνες φτιάχνονταν με το ζυμάρι του τσουρεκιού όπου πρόσθεταν και άλλο αλεύρι και έβαζαν στο κεφάλι ένα κόκκινο αυγό και γύρω γύρω μπιρμπίλα από την ίδια ζύμη. Τα χέρια τους ήταν σταυρωμένα μπροστά, στο λαιμό τους περνούσαν κόκκινη κορδέλα και στη μέση τους μια ψαλιδισμένη κόκκινη ποδιά. Για να φτιάξουν τις τυρόπιτες κοπανούσαν αποβραδίς τη ζαφορά και την έριχναν σε βρασμένη κανέλα και την άλλη μέρα το πρωί τις ζύμωναν με αυγά, χλωρό τυρί τριμμένο και σιμιγδάλι ή αλεύρι. Το πιο περιζήτητο γλυκό, πάντως, ήταν τα μελιτίνια, το κατ' εξοχήν πασχαλινό γλυκό της Σαντορίνης. «Από τη στιγμή που θα απλώσεις το χέρι σου να πάρεις και να γευτείς ένα πετυχημένο μελιτίνι, ευφραίνονται τρεις από τις αισθήσεις σου, η όραση, η όσφρηση και η γεύση», γράφει η Γουλιελμία Συρίγου - Μονιούδη στο βιβλίο «H Σαντορίνη μου». Τα μελιτίνια θέλανε πολλά χέρια για να φτουρήσουν στο τσίμπημα και οι μαγείρισσες που άνοιγαν λεπτό φύλλο ήταν περιζήτητες και έτσι, όπως αναφέρει η συγγραφέας, «όσο τα χελιδόνια φέρνουνε στην πλάση μας της Ανοιξη, μαθές, τα μελιτίνια φέρνουνε στους Σαντορινιούς το Πάσχα».
Αγαπημένοι-ες bloggers σας εύχομαι μέσα απο την καρδιά μου Καλή Πραγματική Ανάσταση!
Πηγή πληροφοριών: «Σαντορίνη - 1979, Hθη Eθιμα και Παραδόσεις», Μάρκου Αβερκίου Ρούσου.

«Αντάμωμα-Reencuentro con Grecia»apos την βοήθεια σου!

ΑΝΤΑΜΩΣΗ
"Όταν με το καλό θαρθείς,
μακρινές πατρίδες να θυμήσεις,
νοσταλγικές εικόνες και μορφές,
και κάποιες στιγμές λησμονημένες,
τις θάλασσες μη φοβηθείς.
Μόνο, φέρε μαζί σου τ΄όνειρο.Κι εκεί θα σμίξουμε γλυκά. "

Η μακρινή Αργεντινή, η απέραντη και πολυτάραχη αυτή χώρα των κοινωνικών αντιθέσεων, της παράδοσης και της λογοτεχνίας των γκάουτσος, των μεγάλων λατινοαμερικάνων συγγραφέων και του ερωτισμού των μουσικών και των χορών του tango, της ατέλειωτης πάμπας και των επιβλητικών οροσειρών των Άνδεων, τόπος που ενσάρκωσε μια λαϊκή ψυχή ηρωική, νοσταλγική και πονεμένη, για αιώνες τώρα στέγαζε τ' όνειρο και την ελπίδα εκατομμυρίων μεταναστών και, όπου γής, κατατρεγμένων. Μαζί με τον αγώνα και με τη "μοναξιά" της ξενιτιάς.
Η χώρα αυτή υπήρξε, μαζί με την Βραζιλία, ο προορισμός του κύριου όγκου των Ελλήνων εποίκων που κατευθύνθηκαν στις χώρες της Λατινικής Αμερικής προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Ή παρουσία του ελληνικού στοιχείου στην Αργεντινή ανάγεται στο τέλος του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα [1], ενώ αναφέρεται και πολύ προγενέστερη εμφάνιση Ελλήνων [2]. Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, σημειώθηκε έντονο μεταναστευτικό ρεύμα Ελλήνων, κυρίως προσφύγων από την Μικρά Ασία [3], ρεύμα που όμως διακόπηκε οριστικά στο τέλος της δεκαετίας του 1960. Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Εξωτερικών, η ελληνική ομογένεια αριθμεί σήμερα 20.000 άτομα περίπου, ενώ πηγές της ελληνορθόδοξης εκκλησίας ανεβάζουν τον αριθμό αυτό σε 60.000, μαζί με όσους έχουν ελληνική καταγωγή. Έτσι, αν λάβουμε υπ'όψη ότι η πρώτη γενιά ήδη συρρικνώνεται και ότι επικρατούν οι μεικτοί γάμοι, το ελληνικό στοιχείο μοιραία οδηγείται σε αφομοίωση.
Σ'αυτήν λοιπόν την τόσο κρίσιμη περίοδο για την επιβίωση του εκεί ελληνικού στοιχείου, που, ας σημειωθεί, μαζί με το υπόλοιπο πληθυσμό γνώρισε δύσκολες στιγμές κατά την οικονομική κρίση της χώρας το 2001, μιά λάμψη ελπίδας, μιά στεντόρια ελληνική φωνή εμφανίστηκε ξαφνικά. Για να συνενώσει τους Έλληνες της Αργεντινής, σε μια ηρωϊκή προσπάθεια για τη διάδοση και διατήρηση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού. Για να διατρανώσει την ανάγκη μιας "αντάμωσης" με τις ρίζες...
«Αντάμωμα-Reencuentro con Grecia»: Μία ελληνική ραδιοφωνική φωνή [4] που συνένωσε τους Έλληνες της Αργεντινής για 8 ολόκληρα, από το 2001. Ένα πρόγραμμα που μεταδιδόταν στα Ελληνικά και στα Ισπανικά κάθε Σάββατο και για δύο ώρες σε όλη την επικράτεια της Αργεντινής, αλλά και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως τη Βολιβία, την Ουρουγουάη, τη Χιλή, από την πρωτεύουσα Μπουένος Άϊρες μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού Splendid. Αλλά και που συγχρόνως έφθανε παντού μέσω του Διαδικτύου.
Ψυχή και εμπνευστής της φωνής αυτής είναι η Δρ. Χριστίνα Τσαρδίκος, γιατρός χειρούργος, με ειδικότητα την πλαστική χειρουργική, μητέρα τεσσάρων παιδιών, γεννημένη στο Μπουένος Άϊρες, από γονείς με καταγωγή από την Αρκαδία, την Τρίπολη και το Λεβίδι. Ευτύχησε να ανατραφεί σ' ένα οικογενειακό περιβάλλον που στάλαζε αγάπη, και μύριες τρυφερές αναφορές για την Ελλάδα. Η πρώτη γλώσσα που έμαθε η μικρή Χριστίνα ήταν τα ελληνικά. Το μεγάλο της όνειρο ήταν να πάει στην Ελλάδα, μέχρι όμως να πραγματοποιηθεί χαιρετούσε τα αεροπλάνα και έστελνε με αυτά χαιρετίσματα στην πατρίδα, όπως την είχε μάθει η νεαρή νεοφερμένη στην Αργεντινή μητέρα της. Ευτύχησε στη συνέχεια να επισκεφτεί την Ελλάδα αρκετές φορές και να πάρει επιστρέφοντας ένα μεγάλο κομμάτι από αυτήν. Από τα βουνά, τα δάση και τα χωριά της Αρκαδίας, απ' τις δαντελωτές ακρογιαλιές και τις θάλασσες της σαγήνης, από τις αρχαιότητες και τις ιστορίες των παπούδων. Ν' αφουγκραστεί τη γλώσσα και τα κελεύσματα των προγόνων. Εμπειρίες που έμελλαν να τη διαμορφώσουν σε μια γνήσια Ελληνίδα, αλλά και που την καταδίκασαν σε μια εφ' όρου ζωής νοσταλγία...
Έτσι, όταν έχασε και τους δύο γονείς της, ένοιωσε σαν ξένη στη χώρα που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Και συνειδητοποίησε την ιερή κληρονομιά που αυτοί της άφησαν: την ελληνική γλώσσα και την ανάγκη να εμπλουτίζει συνεχώς τις γνώσεις της γύρω από την Ελλάδα. Και κυρίως ότι έχει το χρέος να συμβάλλει στο να "ανταμώσουν" και άλλοι με αυτήν... Εδώ και αρκετά χρόνια λοιπόν η Δρ. Τσαρδίκος έχει στρατευθεί στον αγώνα για την εκπλήρωση μιας συλλογικής νοσταλγίας για την πατρίδα. Μέσω μιας "αντάμωσης"...
Τα τελευταία χρόνια η Δρ. Τσαρδίκος είχε πολλαπλές δραστηριότητες. Φανατική αναγνώστρια ελληνικων εντύπων, πέρασε στη συνέχεια στη συστηματική αναζήτηση πολιτιστικών πηγών στο Διαδίκτυο που αφορούσαν την Ελλάδα και την πατρίδα της, την Αρκαδία. Από το 1999 άρχισε να συνεργάζεται με το δικτυακό τόπο ΑRCADIA, http://arcadia.ceid.upatras.gr, του Πανεπιστημίου Πατρών, μεταφράζοντας, μεταξύ άλλων, μια έκδοσή του στα ισπανικά. Στις 8 Ιουλίου του 2000, ήλθε μάλιστα στην Ελλάδα και συνάντησε στην Τρίπολη τον ιδρυτή του, σε συγκέντρωση μελών της Ομάδας Διαλόγου του τόπου αυτού. Για να επαναλάβει και από κοντά ότι «είναι για μένα χρέος, χαρά και τιμή να συμβάλλω με τις μικρές μου δυνάμεις σε μια τέτοια προσπάθεια ανάδειξης και διάδοσης της πατρίδας μου»...
Εδώ και 9 χρόνια η Δρ. Τσαρδίκος προσφέρει τον εθελοντισμό της, διδάσκοντας κάθε Σάββατο την ελληνική γλώσσα σε ελληνικής και μη καταγωγής πολίτες της Αργεντινής στο «Πανελλήνιο», έναν από τους τρεις ελληνικούς συλλόγους του Μπουένος Άϊρες. Τα μαθήματα είναι δωρεάν για περίπου 150 μαθητές, μικρούς και μεγάλους, ενώ συνεχίζονται και το καλοκαίρι. Τα μαθήματα στους εκεί συλλόγους τα παραδίδουν όσοι ξέρουν καλύτερα τα ελληνικά, αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα να έρθουν δάσκαλοι από την Ελλάδα. Το 2005 το Ίδρυμα Ωνάσης έστειλε βιβλία. Η Δρ. Τσαρδίκος εκφράζει την ευχή να συνεχιστεί η πολύτιμη αυτή στήριξη, γιατί στην Αργεντινή υπάρχουν πλήρης έλλειψη ελληνικών βιβλίων, CD με ελληνικά τραγούδια ή DVD με ελληνικές ταινίες.
Παρ΄ όλες τις δυσκολίες η Δρ. Τσαρδίκος κατάφερε το 2003 και το 2004 να συγκεντρώσει ελληνικά βιβλία και να τα παρουσιάσει υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ελλάδας στη μεγάλη έκθεση βιβλίου του Μπουένος Άΐρες, απ΄ όπου, στο διάστημα ενός μήνα που διαρκεί, περνούν πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες.
Η Δρ. Τσαρδίκος πλαισίωσε την εκπομπή "Αντάμωμα" με μια ομάδα συνεργατών-παραγωγών, όλων εθελοντών. Από το 2001, η ομάδα συνέλεγε τα Ελληνικά νέα μέσω του Διαδικτύου -που είναι η μόνη πρόσφορη πηγή πληροφόρησης στην Αργεντινή-, για να τα προωθήσει κατόπιν στην εκπομπή. Παράλληλα, κάθε φορά επεξεργαζόταν και προσέφερε και κάτι καινούριο στους ακροατές, για να προσελκύσει κύρια τα παιδιά και τη νεολαία με ελληνική καταγωγή, αλλά και τους Αργεντινούς φιλέλληνες.
Η εκπομπή διοργάνωνε διαγωνισμούς γνώσεων ελληνικής ιστορίας, μυθολογίας και λογοτεχνίας που γνώριζαν μεγάλη απήχηση. Συμμετείχαν καλεσμένοι μαθητές ελληνικής και μη καταγωγής, που γινόντουσαν κοινωνοί της ανόθευτης αγάπης για μία πατρίδα, που πολλά από τα παιδιά των ομογενών δεν είχαν γνωρίσει παρά μόνο από τις συζητήσεις τον μεγάλων και κάποιες φωτογραφίες στο σπίτι. Άλλες φορές πάλι φιλοξενούσε συνεντεύξεις μελών της ομογένειας ή προσκεκλημένων από την Ελλάδα, ανταποκρίσεις κ.λ.π. Υπήρξαν και πολλές συγκινητικές στιγμές, όταν στα πλαίσια των εκπομπών αντάμωσαν μετά από χρόνια συγγενείς και φίλοι που είχαν μεταξύ τους χαθεί, δεκαετίες πριν. Ο ραδιοθάλαμος του σταθμού, έσφυζε από ζωντάνια, ήταν ένας φάρος του ελληνισμού, ένα σημαντικό κανάλι επικοινωνίας για τους Έλληνες της Λατινικής Αμερικής. «Η μόνη μας ανταμοιβή ήταν η τεράστια απήχηση που είχε η εκπομπή στους Έλληνες της Αργεντινής και όχι μόνο, αφού αναμεταδίδονταν και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής», λέει η Δρ. Τσαρδίκος.
Η Δρ. Τσαρδίκος είχε την ικανοποίηση να επισκεφτεί την πατρίδα της με ξεχωριστό και τιμητικό τρόπο. Τον Ιούνιο του 2004 ήλθε πρόσκεκλημένη στην Αθήνα, ενόψει της Ολυμπιάδας, στα πλαίσια προγράμματος του Υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ. Η αντιπροσωπεία των διακεκριθέντων ομογενών δημοσιογράφων στην οποία συμμετείχε, παρακολούθησε τις εργασίες Συνεδρίου στο Ζάππειο Μέγαρο και έγινε δεκτή από τον πρωθυπουργό, τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων.
Διατυπώνει όμως το παράπονο ότι η Ελλάδα δεν στρέφει το βλέμμα της προς τους Έλληνες της Λατινικής Αμερικής: «Καταλαβαίνω ότι η χώρα που ζούμε και γενικότερα η φτωχή Λατινική Αμερική δεν έχει επενδυτικό ενδιαφέρον, θέλουμε όμως να θυμούνται στην Ελλάδα ότι υπάρχουμε και δίνουμε το δικό μας αγώνα να μην χαθούμε, εμείς και τα παιδιά μας, σαν Έλληνες. Και για να γίνουν κάποια πράγματα χρειαζόμαστε βοήθεια, που δυστυχώς δεν έχουμε. Επίσης έχουμε εκκλησίες σε όλη την Αργεντινή, αλλά μόνο τρεις ιερείς».
Και ξαφνικά - αρκετά πρόσφατα - το «Αντάμωμα με την Ελλάδα» σίγησε μετά από 5 χρόνια, λόγω οικονομικών δυσκολιών και έλλειψης χρηματοδότησης:
«Μας λυπεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι μετά από πέντε χρόνια αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε το πρόγραμμα, αφού δεν ήμασταν πια σε θέση να εξασφαλίσουμε τα 600 $ μηνιαία για να πληρώνουμε το σταθμό, που μας φιλοξενούσε. Μας τηλεφωνούν από παντού και μας ζητούν επίμονα να συνεχίσουμε. Τι να τους πω, ότι δεν μας βοηθάει κανείς για να συνεχίσουμε το πρόγραμμα, που έγινε πραγματικό αντάμωμα για όλους εμάς;» λέει η Δρ. Τσαρδίκος.
Η κακή οικονομική κατάσταση στη χώρα, που ξεκίνησε το 2001 παραμένει. Οι οικονομίες πολλών ομογενών εξανεμίστηκαν, ενώ ακόμα και σήμερα πολλές τραπεζικές καταθέσεις εξακολουθούν να είναι δεσμευμένες, τη στιγμή που η ισοτιμία του πέσος έχει μειωθεί κατά 2/3 έναντι του δολαρίου, ενώ οι μισθοί κυμαίνονται κατά μέσον όρο στα 150$ μηνιαίως: «Συνηθίσαμε πια αυτή την κατάσταση και ελπίζουμε ότι θα έρθουν και πάλι καλύτερες μέρες. Πως λοιπόν να κάνουμε όλα αυτά που είναι απαραίτητα, όταν δυστυχώς κάποιοι δεν έχουν ούτε να φάνε; Για παράδειγμα στους συλλόγους μας περιορίζουμε τις όποιες εκδηλώσεις στα τελείως απαραίτητα, λόγω της όλης κατάστασης».
H Δρ. Τσαρδίκος διδάσκει πλαστική χειρουργική στο Πανεπιστήμιο UCA της Αργεντινής και είναι μέλος διάφορων επιστημονικών οργανισμών, της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων και του "Συνδέσμου φίλων του Ν. Καζαντζάκη". Συγχρόνως έχει συγγράψει ένα αριθμό επιστημονικών εργασιών καθώς και δύο λογοτεχνικά βιβλία (ποιητικές συλλογές).
[1] Ήδη από τον 19ο αι. πολλοί Έλληνες έποικοι διέπρεψαν στη δημόσια ζωή των χωρών της Λατινικής Αμερικής, στις οποίες εγκαταστάθηκαν, συμβάλλοντας έτσι στη διαμόρφωση της εθνικής ιστορίας τους. Στην περίπτωση μάλιστα της Αργεντινής αρκετοί Έλληνες συμμετείχαν στους εθνικούς αγώνες για την απελευθέρωση της χώρας από την ισπανική αποικιοκρατία. Μερικοί από αυτούς θυσίασαν και τη ζωή τους ακόμη και σήμερα τιμώνται σαν εθνικοί ήρωες. Χαρακτηριστικές ήταν οι περιπτώσεις δύο Υδραίων ναυτικών, του Νικόλαου Κολμανιάτη (Nicolas Jorge) και του Σαμουήλ Σ. Σπύρου (Miguel Samuel Spiro), που πολέμησαν στο πλευρό του Σαν Μαρτίν στον πόλεμο για την ανεξαρτησία της Αργεντινής κατά τον 19ο αιώνα. Ο Ν. Κολμανιάτης (1784-1886), καταδιωγμένος για λόγους προσωπικούς από την Ύδρα, αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αργεντινή, όπου κατατάχτηκε αξιωματικός του Ναυτικού. Από το 1818 έως το 1881 πολέμησε και διακρίθηκε για τον ηρωϊσμό του στον αγώνα κατά των ισπανών κατακτητών, φτάνοντας στο βαθμό του υποναυάρχου. Σήμερα, συγκαταλέγεται στους εθνικούς ήρωες της Αργεντίνικης ανεξαρτησίας. Μία πολεμική σχολή της χώρας έχει σήμερα το όνομά του, ενώ η προτομή του δωρήθηκε από την Εβίτα Περόν στο Ιστορικό Αρχείο-Μουσείο Ύδρας το 1949.Ο Σπύρου βρήκε ηρωικό θάνατο, όταν, κυκλωμένος από έχθρικά πλοία, προτίμησε να ανατινάξει το πλοίο του. Το όνομά του φέρει σήμερα μία φρεγάτα του πολεμικού ναυτικού της Αργεντινής (Ara Espiru).Αξιζει επίσης να αναφερθεί και ο ηπειρωτικής καταγωγής Δημήτριος Βαρθολομαίος (Bartolome(de)Mitre) που αναδείχθηκε μεγάλος στρατηγός και αναγορεύθηκε πρόεδρος της Δημοκρατίας της Αργεντινής (1862-1868), ενώ αργότερα αναδείχθηκε σε μεγάλο συγγραφέα της ιστορίας της αργεντινής Δημοκρατίας.
[2]Οι πρώτοι Έλληνες που κατέφθασαν στην περιοχή που αργότερα θα ανήκε στην επικράτεια της Αργεντινής, ήταν μέλη των πληρωμάτων των θαλασσοπόρων Κορτές και Πιτζάρο (Άτλας της Ελληνικής Διασποράς)
[3] Αναστάσιος Τάμης, καθηγητής και Διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Ελληνικών Μελετών και Έρευνας του Πανεπιστημίου La Trobe (Ελληνο-Aυστραλός), «Οι Έλληνες της Λατινικής Αμερικής», δίγλωσση έκδοση 890 p. (έρευνα, μελέτη και παρουσίαση της ιστορικής πορείας των Ελλήνων σε δέκα χώρες της Νοτίου Αμερικής)Σύμφωνα με τη μελέτη αυτή, η ελληνική εποίκηση στην Αργεντινή αποτελεί προπολεμικό φαινόμενο, που προκλήθηκε από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Λόγω αυτού, οι έποικοι της περιόδου αυτής ήταν κυρίως Μικρασιάτες πρόσφυγες, που διέπρεψαν σαν εφοπλιστές και επιχειρηματίες.

Manu Chao ο αντιεξουσιαστής τροβαδούρος.

Παίζει με χαρακτηριστική φρεσκάδα μια μουσική που δύσκολα κατηγοριοποιείται και κινείται μεταξύ έθνικ, γαλλικής μπαλάντας, ρέγκε και …παιδικών τραγουδιών. Έχει έντονα πολιτικοποιημένο στίχο ενώ η σχέση λατρείας που έχει και με το ελληνικό κοινό αναμένεται να πιστοποιηθεί μια ακόμη φορά στο Rockwave. Γεννημένος στη Γαλλία αλλά Βάσκος στην καταγωγή, o Μάνου Τσάο τραγουδά στα γαλλικά, τα Ισπανικά, τα Αραβικά και τα Αγγλικά, πολλές φορές μέσα στο ίδιο κομμάτι. Είχε την ευκαιρία να βιώσει ο ίδιος τη ζωή του μετανάστη (Clandestino), καθώς ενώ γεννήθηκε στην Ισπανία, η οικογένειά του αναγκάστηκε να μετακομίσει στο Παρίσι εξαιτίας της δικτατορίας του Φράνκο, καθώς ο πατέρας του, ο Ραμόν, εκτός από συγγραφέας - δημοσιογράφος, ήταν και αριστερός, ενώ είχε καταδικαστεί σε θάνατο από τον δικτάτορα.


Λίγο μετά τη γέννηση του, η οικογένεια μετακόμισε στα προάστια του Παρισιού όπου ο Μάνου μεγάλωσε και εμπνεύστηκε από διάφορους αριστερούς καλλιτέχνες και διανοούμενους, φίλους του πατέρα του. Στο Παρίσι, το πρώτο του συγκρότημα ήταν οι Le Hot Pants, με γνήσιους πανκ προσανατολισμούς και απήχηση μόνο στην underground σκηνή της πόλης. Το 1987, ο Μανουέλ Τσάο, μαζί με τον ξαδερφό του Σαντιάγο Κασιαριέγο και τον αδερφό του Αντόνιο Τσάο συγκρότησαν τους θρυλικούς Mano Negra, τη μπάντα που τους οδήγησε στην επιτυχία. Η μουσική των Negra είναι βαθύτατα επηρεασμένη από το βρετανικό πανκ κίνημα, και κυρίως τους Clash και Dr Feelgood, σε μια επιδέξια ανάμειξη με ένα κράμα γαλλικής, ισπανικής και μαροκινής κουλτούρας. Ξεκινούν συνεργασία με μια μικρή ανεξάρτητη εταιρία αλλά η τεράστια επιτυχία του πρώτου τους κομματιού, του Mala Vida τους οδηγεί με συνοπτικές διαδικασίες στην υπογραφή συμβολαίου με τον κολοσσό Virgin. Ο πρώτος τους δίσκος με την πολυεθνική κυκλοφορεί το 1988 με την ονομασία Patchanka, όπως είχαν ονομάσει οι ίδιοι το ιδιότυπο στυλ μουσικής που έπαιζαν. Το 1989 κυκλοφορεί ο δεύτερος δίσκος, με την ονομασία Puta's Fever. To 1991 ηχογραφούν το King of the Bongo, ενώ από τουρνέ στην Ιαπωνία προκύπτει το live CD Hell of Pachanka. Το Casa Babylon είναι και ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος, ηχογραφήθηκε το 1994 και έχει έντονο latin στοιχείο. To 1995 μετακομίζουν στη Μαδρίτη και το διαλύουν οριστικά. Το νέο project του Manu λέγεται Radio Bemba και ο πρώτος σόλο δίσκος έρχεται το 1998, Cladestino και ο δεύτερος Proxima estazion: Esperanza. Ο Manu είναι πλέον κάτοικος Βαρκελώνης, αν μπορεί κανείς τον πει κάτοικο μιας μόνο πόλης. Με τους Mano Negra, ο Τσάο περιόδευσε ανά τον κόσμο, όπου εκτός από τις συναυλίες, επικεντρώθηκε στην καταγραφή των κατά τόπους έθνικ στοιχείων, ιδίως στη μουσική. Μετά από διαμάχη με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, ο Μάνου επιστρέφει στη Μαδρίτη, όπου και δημιούργησε τους Radio Bemba Sound System. Στόχος του αυτή τη φορά ήταν να αναπαράγει τους ήχους της μουσικής του δρόμου από διάφορες κουλτούρες. Το αποτέλεσμα ήταν εντελώς διαφορετικό από τη μουσική των Negra. Η φήμη του Μάνου Τσάο εκτινάχθηκε με τραγούδια όπως το Clandestino και το King of the Bongo και απογειώθηκε κυριολεκτικά με το Me Gustas Tu το 2001. Οι στίχοι των τραγουδιών του είναι βαθύτατα πολιτικοποιημένοι, ενώ επικεντρώνονται σε σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα όπως η μετανάστευση, η οικονομική εξαθλίωση, αλλά και η διεθνής πολιτική σκηνή. Για κάποιους, ο Τσάο είναι το μέλλον της παγκόσμιας μουσικής. Για άλλους, είναι μια φιγούρα που αγωνίζεται υπέρ της εθνικής ταυτότητας, κατά της παγκοσμιοποίησης και εναντίον των κυβερνήσεων που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. «Είμαι ένας ακτιβιστής, όπως θα έπρεπε να είναι όλοι. Μόνο μην με αποκαλέσετε ηγέτη, οι ηγέτες διαφθείρονται», λέει ο ίδιος. «Δεν είμαι αισιόδοξος για τα πράγματα. Αν κοιτάξω προς το μέλλον τα περισσότερα πράγματα που βλέπω είναι απαισιόδοξα. Το μόνο που με βοηθάει είναι να ελπίζω. Αν δεν έχεις ελπίδα, καταπέφτεις στην παραίτηση που είναι το χειρότερο πράγμα ή στον κυνισμό. Δεν θέλω να είμαι ούτε παραιτημένος ούτε όμως και κυνικός. Αυτός είναι ο τρόπος μου, η ελπίδα. Όσο πιο μαύρο βλέπεις το μέλλον τόσο περισσότερο πρέπει να ελπίζεις», σημειώνει σε συνέντευξή του. Το 2004, ο Μάνου Τσάο επέστρεψε στις γαλλικές του ρίζες, με το Siberie m’etait contee ενώ στα τέλη του 2007, κυκλοφόρησε το La Radiolina. Επίσης έχει βοηθήσει στην ανάδειξη έθνικ καλλιτεχνών όπως οι Amadou & Mariam, αξιοποιώντας τις εμπειρίες του από τις περιοδείες στη Νότια Αμερική. Για μία απο την δράση του σε πρόωρη διακοπή ίσως οδηγηθεί η διαμονή του Γαλλο-Ισπανού μουσικού Manu Chao στο Μεξικό. Οι αρχές της χώρας τον κατηγορούν για ανάμειξη στη μεξικανική πολιτική ζωή και τον απειλούν με απέλαση.Σε συνέντευξη Τύπου την οποία έδωσε ο δημιουργός του Clandestino, χαρακτήρισε «κρατική τρομοκρατία» μια επιχείρηση της αστυνομίας στα περίχωρα της πόλης του Μεξικού το 2006. Πρόκειται για τα επεισόδια στην κοινότητα San Salvador Atenco, τα οποία διαδραματίστηκαν στις 4 Μαΐου εκείνης της χρονιάς. Η ένταση είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη ημέρα, όταν η αστυνομία εμπόδισε 60 πωλητές λουλουδιών να διαθέσουν το εμπόρευμά τους στην αγορά Texcoco, που απέχει 30 χλμ. από την πόλη του Μεξικού. Η αστυνομία κατέφυγε στη βία και προέβη σε συλλήψεις. Οι πωλητές έκαναν έκκληση για βοήθεια στους κατοίκους του San Salvador Atenco, μιας μικρής γειτονικής κοινότητας, η οποία φημίζεται για την αντίστασή της στην κατασκευή αεροδρομίου στην περιοχή της. Οι κάτοικοι του Atenco έκλεισαν το δρόμο για την αγορά, ο οποίος περνούσε κοντά απ’ την πόλη τους. Εκατοντάδες αστυνομικοί επιχείρησαν να απομακρύνουν το μπλόκο τους σε πέντε διαφορετικές επιχειρήσεις, όμως κάθε φορά αποτύγχαναν. Όταν τελικά τα κατάφεραν και εισέβαλαν στο Atenco, οι συγκρούσεις ήταν ιδιαίτερα βίαιες και οδήγησαν στο θάνατο δύο διαδηλωτών. Τα αποτελέσματα της έρευνας που ακολούθησε έδειξαν ότι: 207 άνθρωποι υπέστησαν βίαιη, απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση, 145 συνελήφθησαν αυθαίρετα, 26 γυναίκες δέχθηκαν σεξουαλική επίθεση και πέντε ξένοι υπήκοοι απελάθηκαν παράνομα από τη χώρα. Ο Manu Chao καταδίκασε αυτό το περιστατικό. Όμως, το άρθρο 33 του μεξικανικού Συντάγματος προβλέπει ότι «οι ξένοι υπήκοοι δεν μπορούν με κανένα τρόπο να αναμιγνύονται στις πολιτικές υποθέσεις της χώρας» και ότι η κυβέρνηση «έχει την εξουσία να τους αναγκάσει να εγκαταλείψουν το εθνικό έδαφος» άμεσα και χωρίς δίκη. Εξ ου και οι μεξικανικές αρχές, οι οποίες εξέλαβαν τα λόγια του μουσικού ως παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας, ξεκίνησαν σχετική έρευνα. Όπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος Τύπος του μεξικανικού υπουργείου Εσωτερικών, «εξετάζουν τι ακριβώς ειπώθηκε, σε ποιο πλαίσιο, τι έχει συμβεί [...] και δεν έχουν ακόμη καθορίσει αν θα πρέπει να επιβάλουν συγκεκριμένη ποινή».

p.s.πηγές από tvx και από άρθρο του Γ.Φλώκα.

Ανεβαίνω Θεσσαλονίκη!

Καρντάσια θα πάρω το αμάξι μου στην τσέπη χαρτζιλίκι κι απόψε τα μεσάνυχτα θα 'ρθω Θεσσαλονίκη !
"Κι ανεβαίνω Θεσσαλονίκη στην Αθήνα δεν είχα τύχη
θα ερωτευτώ ξανά μία Θεσσαλονικιά

Κι ανεβαίνω Θεσσαλονίκη στην Αθήνα δεν είχα τύχη

θα ερωτευτώ ξανά μία Θεσσαλονικιά"...!!!

p.s.Μην κάνετε χαρούλες την έχω ήδη καβατζωμένη από την Αθήνα!χαχαχαχαχαχαχαχα.

Καλή αντάμωση καρντάσια!

Αποτύχαμε...

«Κοιμάμαι κυρίως στο δρόμο ή σε κάποιο εγκαταλελειμμένο σπίτι. Όσο κοιμάμαι, γιατί πρέπει να έχω τον νου μου. Το βασικό πρόβλημα είναι το πώς θα φάω κάτι. Συχνά βρίσκω την άκρη σε κάποια εκκλησία ή ξενώνα. Το πλύσιμο ας το συζητήσουμε κάποια άλλη στιγμή...Έχω ξεχάσει την τελευταία φορά που έκανα σεξ. Ή μάλλον τη θυμάμαι...πολύ καλά».Αυτή είναι μια, τρόπον τινά, σύνοψη των ευρημάτων γύρω από τη ζωή ενός άστεγου. Μια ένδειξη, απλώς
Το φαινόμενο των αστέγων στην Ελλάδα είναι σχετικά πρόσφατο αν συγκριθεί η εκδήλωσή του με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Παρ’ όλ’ αυτά ο ρυθμός αύξησης τωναστέγων στην Ελλάδα τείνει να προσεγγίσει τον αντίστοιχο των Ευρωπαϊκών χωρών.Ωστόσο ο αριθμός των υπηρεσιών που εμπλέκονται στην πρόληψη και αντιμετώπισητου φαινομένου εμφανίζεται ιδιαίτερα χαμηλός σε σύγκριση με τα ευρωπαϊκάδεδομένα. Έτσι, οι άστεγοι αποτελούν πλέον μια εικόνα της καθημερινότητας μας στηνΑθήνα καθώς και σε άλλα αστικά κέντρα και στην επαρχία.Στην Ελλάδα η μη αναγνώριση των αστέγων ως ειδική κοινωνική κατηγορία έχειως αποτέλεσμα την απουσία ορισμού και προσδιορισμού τόσο της κατηγορίας όσο καιτου φαινομένου. Η ύπαρξη αστέγων σχετίζεται με την ανυπαρξία προνοιακώνπολιτικών προστασίας ατόμων σε κίνδυνο. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολιτικές δράσεις αντιμετώπισης του φαινομένου ούτε οργανωμένο σχέδιο δράσης πρόληψηςκαι αποκατάστασης. Η ειδική βοήθεια για τους αστέγους στη χώρα μας παραμένειένα μεγάλο κενό, τη στιγμή που σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες η συζήτηση αφορά τηλήψη μέτρων για την εξάλειψη του φαινομένου.Στο μεγάλο κενό που αφήνει η πολιτεία η δράση των Μη Κυβερνητικών καιΕθελοντικών Οργανώσεων, η έμπρακτη αλληλεγγύη των ευαισθητοποιημένων πολιτώνκαθώς και τα τελευταία χρόνια η δράση της Τοπικής Αυτοδιοίκηση λειτουργεί ωςθεσμικό αντίβαρο και προσπαθεί να δώσει λύσεις στο πρόβλημα των αστέγων.Παρά τις προσπάθειες που γίνονται συνολικά οι δράσεις είναι μεμονωμένες,αποσπασματικές και ασυντόνιστες γι΄αυτό και δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στο σύνολό του. To γεγονός ότι οι υπηρεσίες που παρέχονται αφορούν κατά κύριο λόγο στην ανακούφιση των βασικών αναγκών επιβίωσης (προσωρινή στέγη, διατροφή,ένδυση) , για ένα πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού των αστέγων, ενώ δεν υπάρχουνδομές αποκατάστασης και επανένταξης συντελεί στην ανακύκλωση του προβλήματος της έλλειψης στέγης. Και ο χορός καλά κρατεί…Η Μ.Κ.Ο «ΚΛΙΜΑΚΑ», στο πλαίσιο των δράσεων της κατά του κοινωνικού αποκλεισμού, ασχολείται ενεργά τα τελευταία χρόνια με το πρόβλημα της έκτοςστέγης διαβίωσης, υλοποιώντας ένα ολοκληρωμένο Πρόγραμμα στο οποίο επαγγελματίες της ψυχικής υγείας και των κοινωνικών επιστημών παρέχουνεξειδικευμένες υπηρεσίες στους άστεγους συμπολίτες μας. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει έρευνα, πρόληψη, ευαισθητοποίηση, κάλυψη των βασικών αναγκώνεπιβίωσης και υπηρεσίες για την ψυχοκοινωνική ενδυνάμωση, αποκατάσταση και επανένταξη των αστέγων στον κοινωνικό ιστό.ΚΛΙΜΑΚΑ: ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ - Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Αλαμάνου Άντατηλ.: 210 3417160-3, 210 3417165, κιν.: 6972257906- e-mail: alamanou@klimaka.org.grwww: klimaka.org.gr

Για αύριο Παρασκευή την πιο ωραία μέρα της εβδομάδας!

Το απλό γίνεται επιλογή περισσότερο από ποτέ! Αν μάθουμε να το απολαμβάνουμε θα νιώσουμε όλοι καλύτερα. Αν το μοιραστούμε, η απόλαυση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Η παρέα, οι φίλοι, οι αγαπημένοι, μας είναι απαραίτητοι.
Στις μέρες μας λοιπόν μήπως πρέπει να απενοχοποιήσουμε δυναμικά τα απλά, τα μικρά και να τα ζήσουμε και να νιώθουμε πιο γεμάτοι; Κι η Παρασκευή στο σπίτι μας, στο σπίτι του φίλου, των φίλων, των αγαπημένων ανθρώπων μας, είναι η πιο επίκαιρη επιλογή. Aπό άποψη, όχι από μιζέρια!
Η επικοινωνία, η επαφή και το κέφι με φίλους σε σπίτια τις Παρασκευές, αποτελεί την ιδανική αποσυμπίεση για όλο το ζόρι της εβδομάδας. Να θυμηθούμε να μη μιλήσουμε για δουλειά. Να ξεχάσουμε αυτά που μας αγχώνουν. Να παίξουμε, να γελάσουμε, να μιλήσουμε, να περάσουμε όμορφα, γεμάτα και ουσιαστικά.
Και όσο για το μενού της Παρασκευής, ούτε αυτό πρέπει να μας αγχώσει. Τόσες εύκολες ιδέες μπορούν να ετοιμαστούν σε λίγο χρόνο σε μια κουζίνα, εύκολα και οικονομικά: τι πιο επίκαιρο… Καναπεδάκια-μπουκίτσες, εύκολες και πολύχρωμες σαλάτες, σαντουιτσάκια, ενώ και το ‘μαγειρικό ρεφενέ’ παίζει πολύ. Κάποιος ετοιμάζει και φέρνει τη σαλάτα, κάποιος το σουφλέ και κάποιος άλλος το γλυκό… όσο για τα ποτά τα αναλαμβάνω εγώ!!! Τέλος κάνετε το ένα δωμάτιο γκαρνταρόμπα για παλτά, τσάντες, χαμούρεμα.
Ας χαρούμε την Παρασκευή – την πιο ωραία μέρα της εβδομάδας, με τον πιο δικό μας, αληθινό τρόπο. Ας ανακαλύψουμε αληθινές συνταγές – σίγουρα υπάρχουν πολλές!

Να και μία εύκολη συνταγή για:Καναπεδάκια Worcestershire
Υλικά :12 ψωμάκια χοντρά από μαύρο ψωμί

150 gr ζαμπόν τριμμένο

150 gr βούτυρο

90 gr παρμεζάνα τριμμένη

6 αυγά σφιχτά σε φετούλες

2 κρόκους ωμούς

2 κουταλιές κάπαρη

1 κουταλιά μουστάρδα

μαϊντανός, αλάτι-σπυριά πιπέρι Worcestershire sauce

Εκτέλεση - Δουλεύουμε το βούτυρο με την παρμεζάνα, το ζαμπόν, τους κρόκους, τη μουστάρδα, την κάπαρη, το μαϊντανό και τη Worcestershire sauce, λίγο αλάτι, λίγο πιπέρι. - Αλείφουμε με το μίγμα το ψωμί, από πάνω βάζουμε μια φέτα αυγό & το ξανασκεπάζουμε με το μίγμα. - Διατηρούνται στο ψυγείο .Για περισσότερα δείτε εδώ

Καλή επιτυχία και καλή μας διασκέδαση!!!

Ross daly."Λαβύρινθος"

Την ώρα που οι περισσότεροι μουσικοί συνωστίζονται στην Αθήνα κυνηγώντας ένα συμβόλαιο με κάποια μεγάλη δισκογραφική εταιρεία και εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα ή συναυλιακούς χώρους, ο Ρος Ντέιλι συνθέτει ήσυχος σε ένα μικρό ορεινό χωριό του Δήμου Ηρακλείου. Εδώ και επτά χρόνια έχει βάλει ένα στοίχημα, το οποίο καθώς δείχνει πια να αποδίδει, ίσως αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται την μουσική παραγωγή και διανομή, οι ίδιοι οι φορείς της, δηλαδή οι μουσικοί. Μεταφέροντας το μουσικό του εργαστήρι (Λαβύρινθος), από τα Πετράλωνα της πολυσύχναστης Αθήνας στην Κρήτη, δημιουργώντας ένα μουσείο παραδοσιακών οργάνων και δουλεύοντας πολύ με την ιστοσελίδα του στο Ιντερνετ, ο Ρος Ντέιλι έχει καταφέρει να καταστήσει το μικρό Χουδέτσι, στα ορεινά του νομού Ηρακλείου, διεθνές κέντρο παραδοσιακής μουσικής.«Ο Λαβύρινθος δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει τόσο μακριά από μια μεγάλη πόλη χωρίς τη συνδρομή της τεχνολογίας. Το 80% της δουλειάς που κάνουμε αφορά πλέον ένα κοινό που βρίσκεται εκτός των ελληνικών συνόρων κι αυτό διεκπαιρεώνεται μέσω του site μας», λέει ο ίδιος. Ο Ρος Ντέιλι περνάει τους χειμώνες του δίνοντας συναυλίες που κλείνει μέσω του site του σε ολόκληρο τον κόσμο και κάνοντας την δουλειά που περισσότερο αγαπά, την σύνθεση, στην ησυχία της επαρχίας, ενώ τα καλοκαίρια υποδέχεται μαθητές από όλη την Ευρώπη που έρχονται να παρακολουθήσουν σεμινάρια των καλεσμένων του, από διάφορες χώρες, δασκάλων. Και καταφέρνει –κάθε χρόνο– να έχει στην Κρήτη μερικούς από τους σημαντικότερους δεξιοτέχνες της παγκόσμιας παραδοσιακής μουσικής. Μόνο φέτος απο τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο παρέδωσαν σεμινάρια οι Anwar Abu Dragh (Ιρακινά Makam), Tzvetanka Varimezova (Βουλγάρικο τραγούδι), Ballake Sissoko (Κόρα), Yurdal Tokcan (Ούτι), Goksel Baktagir (κανονάκι), Hussain Arman (Αφγανικό τραγούδι), Naseem Dakwar (Αραβικό βιολί) και άλλοι.Από τη δεκαετία του ’80Η ιστορία του Ρος Ντέιλι είναι λίγο ως πολύ γνωστή. Ο μεσήλικας σήμερα Ιρλανδός ήρθε νεαρός στις αρχές της δεκαετίας του ’80 προκειμένου να γίνει μαθητής του σημαντικότερου Κρητικού λυράρη που γνωρίσαμε ως σήμερα, του Κωστή Μουντάκη. Η δεκαετία του ’90 τον βρήκε στην Αθήνα, όπου λειτούργησε τον Λαβύρινθο και ένα ωδείο στην περιοχή των Πετραλώνων. Ομως, η Αθήνα τον κούραζε... «Ηθελα να φύγω από την Αθήνα, δεν ήθελα όμως να θυσιάσω και την δουλειά που κάνω. Τώρα είμαι σε ένα χωριό στην άκρη του θεού αλλά ηλεκτρονικά στο κέντρο της πιάτσας. Ενας άνθρωπος στο Πεκίνο παρακολουθεί εξίσου ικανοποιητικά τις δραστηριότητες μας με κάποιον στο διπλανό χωριό».

Ο Ρος Ντέιλι μιλά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το μουσικό εργαστήρι “Λαβύρινθος” το οποίο κινδυνεύει με οριστική διακοπή της δραστηριότητάς του, καθώς δεν έχει βρεθεί κανένας φορέας να ανταποκριθεί στις εκκλήσεις του για την οικονομική του ενίσχυση.
Το απαιτούμενο ποσό για τη συνέχιση του εργαστηρίου είναι περίπου 40.000 ευρώ, τη στιγμή που για τον πολιτισμό της Eurovision δαπανώνται τεράστια ποσά. Ο Ρος Ντείλι αναγκάζεται σήμερα να προβάλει τη σπουδαία δραστηριότητα του Λαβύρινθου, που μετρά ήδη 17 χρόνια προσφοράς, και συγκεντρώνει το ενδιαφέρον μουσικών από 35 χώρες του κόσμου, ζητώντας έστω και την ύστατη ώρα τη στήριξη της Πολιτείας. Το έργο του Λαβύρινθου Η κύρια δραστηριότητα του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος είναι η διοργάνωση σεμιναρίων και master-classes με κορυφαίους δασκάλους από όλο τον κόσμο και με τη συμμετοχή περίπου 350 με 400 μαθητών κάθε χρόνο από τουλάχιστον 35 διαφορετικές εθνικότητες. Το χωριό Χουδέτσι έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό εξαιτίας των δραστηριοτήτων του Μουσικού Εργαστήριου Λαβύρινθος που έχει αναδειχθεί πλέον σε έναν πολύ σοβαρό μοχλό ανάπτυξης τόσο για το ίδιο το χωριό όσο για όλη την περιοχή. Οι μαθητές και η δάσκαλοι του ΜΕΛ διδάσκουν σε μουσικές σχολές και πανεπιστήμια σε όλη την Ελλάδα, στην Ευρώπη και αλλού ταυτόχρονα συμμετέχοντας δημιουργικά και καθοριστικά σε πολλές από τις κορυφαίες παραγωγές που έχουν να κάνουν με την σοβαρή αξιοποίηση στοιχείων της παγκόσμιας παραδοσιακής μουσικής στη σύγχρονη δημιουργία.

Ψυχική Υγεία.

Σε διάφορες εποχές και κοινωνίες, πολλές ήταν οι ασθένειες που πήραν το χαρακτήρα ‘στίγματος‘, ο καρκίνος, η φυματίωση, το AIDS. Οι διαταραχές που στιγματίζονταν θεωρούνταν ανυπόληπτες και εξευτελιστικές. Αναμφίβολα όμως, η πιο στιγματισμένη μεταξύ όλων είναι η ψυχική νόσος.
Ο τυπικός ορισμός του στίγματος αναφέρεται στο εξής: το άτομο χάνει την κοινωνική υπόσταση και υφίσταται διακρίσεις εξαιτίας της ψυχικής του ασθένειας. Το στίγμα είναι μια ανεπιθύμητη, δυσφημιστική ιδιότητα που στερεί από κάποιον το δικαίωμα της πλήρους κοινωνικής αποδοχής, ενώ ταυτόχρονα τον αναγκάζει να προσπαθεί να κρύψει την αιτία που προκαλεί αυτήν την αντιμετώπιση.
Τη διαιώνιση του στίγματος εξαιτίας της ψυχικής νόσου εκτός από την έλλειψη γνώσεων έρχεται να εξηγήσει και η φυσική ροπή του ανθρώπου στο να διατυπώνει προκατειλημμένες και στερεότυπες εκτιμήσεις. Συχνά ο άνθρωπος οδηγείται σε αυθαίρετες εκτιμήσεις της πραγματικότητας, ιδιαίτερα υπό το καθεστώς έντονου άγχους και φόβου. Προϊόν της παραπάνω διαδικασίας είναι οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα.Τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις και οι επακόλουθες διακρίσεις είναι τρεις έννοιες που συνδέονται στενά με την έννοια του στίγματος.
Πιο απλά, το στίγμα είναι ένα σημάδι εξευτελισμού, ατίμωσης και ντροπής. Έχει τέσσερα συστατικά:
Κολλάμε σε κάποιον μια ετικέτα, έναν χαρακτηρισμό, μια ρετσινιά
Δημιουργούμε στερεότυπα για τους ανθρώπους που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό
Έπειτα κάνουμε ένα διαχωρισμό: από τη μια είμαστε εμείς, που είμαστε υγιείς, φυσιολογικοί και από την άλλη πλευρά βρίσκονται ‘οι άλλοι’, οι άρρωστοι, που έχουν χάσει την αξία τους
Τέλος, προβαίνουμε σε αρνητικές διακρίσεις εναντίον όσων έχουν τα παραπάνω στερεότυπα χαρακτηριστικά.

Οι μύθοι για τις ψυχικές διαταραχές δεν σταματούν όμως εδώ. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να γνωρίζουμε ότι η ψυχική ασθένεια:
δεν προκαλείται ούτε από κακά πνεύματα ούτε από μάγια
δεν προκαλείται από κατάρες και από ‘κακό μάτι’
δεν είναι η τιμωρία του Θεού για τις αμαρτίες της οικογένειας ή του ατόμου
δεν προκαλείται από έλλειψη θρησκευτικής πίστης
δεν είναι το αποτέλεσμα ερωτικής απογοήτευσης
δεν οφείλεται στην υπερβολική μελέτη
δεν είναι μεταδοτική
Συνέπειες του στίγματος:
Έλλειψη πόρων για τη δημιουργία υπηρεσιών ψυχικής υγείας
Σε πολλές χώρες του κόσμου τα προγράµµατα ψυχικής υγείας λειτουργούν µε τεράστιες οικονομικές ελλείψεις. Η δυσπραγία στην εύρεση πόρων για υπηρεσίες ψυχικής υγείας, έχει σχέση, μερικώς και µε το στίγμα που συνοδεύει τις ψυχικές ασθένειες.
Προβλήματα στέγασης
Οι ιδιοκτήτες συχνά αρνούνται να μισθώσουν τα σπίτια τους σε άτομα µε ψυχιατρικά προβλήματα και υπάρχουν γειτονιές που εμποδίζουν την εγκατάσταση ξενώνων με ψυχικά ασθενείς
Περιορισμό των ευκαιριών για εργασία
Παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι ψυχικά ασθενείς διαθέτουν σημαντική ικανότητα να εργαστούν, ένα πολύ μικρό ποσοστό βρίσκει δουλειά, κυρίως λόγω της αρνητικής στάσης των εργοδοτών.
Κοινωνική απομόνωση
Τα άτομα µε σοβαρές ψυχικές διαταραχές βιώνουν κοινωνική απομόνωση που οφείλεται όχι μόνο στα συµπτώµατα της ασθένειάς τους αλλά και στο κοινωνικό στίγμα. Λίγες επαφές με φίλους, έκπτωση των οικογενειακών δεσμών, περιορισμός των κοινωνικών συναναστροφών είναι σημάδια αυτής της απομόνωσης.
Αρνητικές επιπτώσεις στην πορεία της νόσου
Οι ασθενείς εσωτερικεύουν στο στερεότυπο του ‘ανήμπορου και άχρηστου’, με αποτέλεσμα να αποσύρονται από την κοινωνία. Αναπτύσσουν έτσι, συναισθήματα ματαίωσης και απογοήτευσης, ντροπής και ενοχής και κλείνονται στον ‘εαυτό τους’.
Αρνητικές επιπτώσεις στην οικογένεια
Τα μέλη της οικογένειας είναι αυτά που σηκώνουν το τεράστιο συναισθηματικό βάρος από τη νόσο του συγγενή τους αλλά και το βάρος της φροντίδας και της υποστήριξης του. Η οικογένεια βιώνει συνολικά τις συνέπειες των προκαταλήψεων, του στιγματισμού και των κοινωνικών διακρίσεων.
Τι μπορούμε να κάνουμε για τον περιορισμό του στίγματος της ψυχικής ασθένειας:
Αγωγή κοινότητας με τη διάδοση έγκυρων πληροφοριών για την ψυχική νόσο
Αντίκρουση όταν παρουσιάζονται εσφαλμένες αντιλήψεις από τα ΜΜΕ
Να ενθαρρύνουμε τη χρήση θετικών εικόνων για να αναφερόμαστε σε ανθρώπους με ψυχική νόσο και να υπογραμμίζουμε την πραγματικότητα ότι η ψυχική νόσος μπορεί εύκολα να αντιμετωπιστεί
Να δίνουμε έμφαση στις ικανότητες και όχι στους περιορισμούς
Η ανοικτή συζήτηση βοηθάει στο να έρθει το θέμα στην επιφάνεια και να φύγει από τα στενά προσωπικά όρια
Μην εξισώνουμε τους ανθρώπους με την ασθένεια. Δεν είναι ο άνθρωπος η ασθένεια. Για αυτό, αντί να λέμε ‘σχιζοφρενής’ να λέμε ‘το άτομο που έχει σχιζοφρένεια’, αντί για ‘καταθλιπτικός’, να λέμε το άτομο που έχει κατάθλιψη.

Τη σημαντική του δουλειά στην ψυχική υγεία σε άμεση επικοινωνία με την τοπική κοινότητα συνεχίζει το Κέντρο Ψυχικής Υγείας Βορειοδυτικού Τομέα του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης με ημερίδα που πραγματοποιείται στις 23 Μαρτίου 2009 στο Δημοτικό Θέατρο Νεάπολης (Βενιζέλου 125) ώρα 6.30μ.μ. με τίτλο: ‘Στίγμα Ψυχικής Ασθένειας και κοινωνικός αποκλεισμός’.
Συντονίστριες είναι οι Δόμνα Ευαγγελίδου, επισκέπτρια υγείας ΚΨΥ ΒΔ Τομέα και Μάρθα Λομπτζιανίδου, νοσηλεύτρια ψυχικής υγείας ΚΨΥ ΒΔ Τομέα.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.

p.s.περισσότερα εδώ

Η Κατερίνα μας "εφυγε"

Η Κατερίνα των πειθαρχείων, της απομόνωσης, των αγώνων.
Η Κατερίνα φύλακας άγγελος για τις άλλες κρατούμενες.
Η Κατερίνα, που πρώτη άρχισε το κύμα της ανυπακοής, που πρώτη αρνήθηκε να υποστεί το βασανιστήριο της κολπικής έρευνας μέσα στις φυλακές.
Η Κατερίνα Γκουλιώνη, ο άνθρωπός μας από την περίοδο της κινητοποίησης των κρατουμένων τον Νοέμβριο.
Η Κατερίνα, γλυκιά και αντάρτισσα, ανυπάκουη μέχρι το τέλος.
Βρέθηκε νεκρή μέσα στο πλοίο, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, κατά τη διάρκεια εκδικητικής μεταγωγής από τη Θήβα στην Κρήτη.
Συγκρατούμενοί της καταγγέλλουν ότι η Κατερίνα βρέθηκε στις 6 το πρωί πισθάγκωνα δεμένη –το υπουργείο το αρνείται- και με αίματα στο πρόσωπό της.
Οι ευθύνες του υπουργείου, σε κάθε περίπτωση, είναι μεγάλες.
Για τις μεταγωγές και τον τρόπο που αυτές γίνονται, για την αδιαφορία των υπεύθυνων που μεταχειρίζονται το κρατούμενο σαν αντικείμενο…
Αχ Κατερίνα δεν πρόλαβες να δεις να καταργείται το βασανιστήριο της κολπικής έρευνας.
Δεν θα πιούμε ποτέ ελεύθεροι ούζα κάτω από τον ζεστό ήλιο.
Δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα το όνειρο να συνεδριάσουμε από κοινού στα γραφεία της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων.
Αχ Κατερίνα δεν τα κατάφερες να απεγκλωβιστείς από όσα σε κυνήγαγαν, χρόνια τώρα.
Όμως, Κατερίνα δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.
Θα μας συντροφεύει η φωνή σου, οι αγωνίες σου, η ευγένεια σου.
Οι συγκρατούμενές σου και αυτή τη στιγμή είναι δίπλα σου.
Και εμείς εδώ στην Πρωτοβουλία νιώθουμε οργή, αλλά και ακόμη πιο δυνατοί, πιο αποφασισμένοι.
Την Κυριακή Κατερίνα θα είμαστε έξω από τις φυλακές στη Θήβα.
Για να υποκλιθούμε μπροστά σου.
Για να τιμήσουμε την προσπάθειά σου, την ανθρωπιά σου, τις αδυναμίες σου, Κατερινάκι!
Την Κυριακή, στις 10 το πρωί πούλμαν της Πρωτοβουλίας θα ξεκινήσει από το Πεδίο του Άρεως (Άγαλμα της Αθηνάς) για τις φυλακές της Θήβας.
Καλούμε κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη, γυναίκες και άντρες, να συμμετάσχουν στην εκδήλωση διαμαρτυρίας.
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6944361139 Πάνος Λάμπρου, 6936514299 Ιωάννα Δρόσου
Αντιγραφή απο το blog κάτω αριστερά για περισσότερα:http://tkoronakis.wordpress.com/

Για τους πρίν το 1980.

Η Αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πως καταφέραμε να επιβιώσουμε Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια περιμένοντας Έπρεπε να περιμένουμε δυο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπίσουμε,δυο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί για να κοινωνήσουμε. Κοιτάζοντας πίσω,είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι τα καταφέραμε Μια εξήγηση που μπορώ να δώσω, είναι ότι σίγουρα υπήρχε αγάπη Οι γονείς ,οι γείτονες, οι φίλοι,τα ξαδέλφια μας όλοι μοιραζόμαστε από το χαρτζηλικάκι το τσιγαράκι το φαγητό την χαρά και την λύπη μας. Το μόνο που δεν διανοηθήκαμε ποτέ να μοιραστούμε, ήταν την γκόμενα η τον γκόμενο μας.

p.s.Αν και εσύ είσαι από τότε ,έχεις να θυμηθείς πολλά και να προσθέσεις ακόμα περισσότερα...!

Γυναίκες της Αντίστασης...!

Στις γυναίκες της Αντίστασης αφιερωμένο το ντοκιμαντέρ της ΑλίνταςΔημητρίου Ένα ντοκιμαντέρ για τις γυναίκες που έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση, παρουσιάζει η Αλίντα Δημητρίου. «Η ζωή στους βράχους» θα προβληθεί στις 16 Μαρτίου, στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο του επίσημου προγράμματος του 11ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Το φιλμ αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του ντοκιμαντέρ Πουλιά στο Βάλτο, αν και διατηρεί τη δική του αυτοτέλεια.
Αναφέρεται στον Εμφύλιο και στην εξορία (Χίος, Τρικέρι, Μακρόνησος). Μέσα από τις μαρτυρίες 33 γυναικών παρουσιάζονται οι διώξεις που υπέστησαν, αυτές και οι οικογένειές τους, μετά την υπογραφή της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945.
Ορισμένες πήγαν στον Δημοκρατικό Στρατό για να σωθούν, ενώ άλλες συνελήφθησαν και είτε φυλακίστηκαν, είτε τις έστειλαν εξορία.
«Η πολιτική περίοδος που με έτρωγε ήταν 1940-50. Μια περίοδος από την οποία είχα βιώματα αλλά και που διαμορφώθηκε η πολιτική μου οπτική. Και δεν άλλαξα ακριβώς όπως δεν αλλάζεις –σε καμία περίπτωση– τον πρώτο σου έρωτα» δηλώνει η δημιουργός της ταινίας, Αλίντα Δημητρίου.
«Βρήκα τις Γυναίκες εκείνες που έφτιαξαν ιστορία. Όλες εκείνες που περπατάνε πλάι μας στις πλατείες, στην αγορά, στα μανάβικα και δεν έχουμε ιδέα για ότι έκαναν και αυτό, γιατί ποτέ δεν ζήτησαν τίποτα. Απλά ξόδεψαν τα νιάτα τους για την πατρίδα τους και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, δεν το μετάνιωσαν και είναι έτοιμες να ξανακάνουν το ίδιο.
»Και ας έχουν ψυχικές διαταραχές, ας είναι μερικές κουφές, ας έχουν ακόμη μερικές στο σώμα τους βόλια, ας βγάζουν έρπη όταν κάνουν αναμνηστικές εκδρομές. Μια από αυτές μου είπε: 'κοιμάμαι και ξυπνάω με το θάνατο. Βλέπω στον ύπνο μου ότι με σκεπάζουν με χώμα'» προσθέτει η σκηνοθέτης.
Το φιλμ θα προβληθεί τη Δευτέρα 16 Μαρτίου, στην αίθουσα «Π.Ζάννας» και ώρα 8:30 το βράδυ.

p.s.Στην μνήμη των γιαγιάδων μου...!

Οχι στις παρελάσεις.

Η δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αποτέλεσε την αφορμή για να εκδηλωθεί η συσσωρευμένη οργή και το μίσος από πλευράς της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας της οποίας έχουν κλέψει τα πάντα και συνέχιζε να μένει αμέτοχη σε ένα παιχνίδι με πρωταγωνιστές σκάνδαλα – παπάδες – κουμπάρους – μίζες – ξεπούλημα δημόσιας υγείας και παιδείας, και κομπάρσο την ίδια. Η εξέγερση του Δεκέμβρη δεν ήταν παρά η απαίτηση του αυτονόητου, να πάρει τη μοίρα της στα χέρια της. Οι μαθητές, ίσως οι πιο σκληρά εργαζόμενοι, ζουν στο ασφυκτικό περιβάλλον σχολείου – σπιτιού – φροντιστηρίου κάτω από τις πιο εντατικοποιημένες συνθήκες. Αφού τους είχαν ήδη αφαιρέσει τη δυνατότητα να φανταστούν, να ονειρευτούν και να επιλέξουν το μέλλον τους, ενώ τα πάντα είναι για αυτούς ένα “πρέπει”, είδαν το κράτος να τους ορίζει και πόσο θα ζήσουν.
Πλησιάζοντας στην 25η Μαρτίου, και ενώ όλα έχουν επανέλθει στην κανονικότητα, θα δούμε και πάλι την προσπάθεια του κράτους να υπερτονίσει την εθνική ενότητα στους κόλπους της κοινωνίας. Μιας ενότητας ανύπαρκτης αποσπώντας τα αντανακλαστικά της κοινωνίας από τα ουσιαστικά κοινωνικά ζητήματα και την επίθεση κράτους και κεφαλαίου απέναντι στα δικαιώματά της. Ενώ παράλληλα θα προσπαθήσει να γαλουχήσει εκ νέου συνείδηση στους ήδη εξεγερμένους μαθητές, να τους πειθαρχήσει σε μικρούς άβουλους στρατιώτες μέσω της παρέλασης.
Υποτίθεται ότι η παρέλαση είναι μια επίδειξη του “ανθού” της νεολαίας της χώρας προς τιμήν των αγωνιστών του παρελθόντος. Αλλά είναι αυτή όλη η αλήθεια; Ας σκεφτούμε τα χαρακτηριστικά της παρέλασης...
Άνθρωποι με ομοιόμορφη εμφάνιση και πανομοιότυπο ύφος. Ίδια ρούχα, ίδια χρώματα. Περπατούν συντεταγμένα και πειθήνια. Χαιρετούν τον “αρχηγό” και καμαρώνουν. Εμβατηριακή μουσική με επιβλητικό ρυθμό. Οι καλύτεροι μπροστά – μπροστά. Οι “κακοί” πίσω.
Όλη αυτή η σύνθεση υποτάσσει το διαφορετικό και πνίγει τον αυθορμητισμό. Γιατί να μη μπορώ να περπατάω όπως θέλω; Γιατί να μη μπορώ να φοράω ό,τι θέλω; Έκαναν κι οι αγωνιστές του '21 μπαμπά παρελάσεις με τα καλά τους; (Οι αγωνιστές του '21 παιδί μου, ζούσαν στο βουνό γιατί ήταν παράνομοι και δεν είχαν βρακί να φορέσουν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).
Η όλη διαδικασία της παρέλασης είναι βασισμένη σε αρχές μιλιταριστικού χαρακτήρα, που βρίσκουν εφαρμογή σε φασιστικά καθεστώτα. Ένα σύνολο ερεθισμάτων με σαφείς καταβολές και προεκτάσεις. Μια ολόκληρη διαδικασία που διαφημίζει την απόλυτη ομοιομορφία (όσο πιο συντονισμένες είναι οι κινήσεις τόσο πιο πειθαρχημένο θεωρείται το σύνολο – στράτευμα που τις εκτελεί), που επιδεικνύει την υποταγή του στον αρχηγό και που διαλαλεί το “αξιόμαχο” της νεολαίας.
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ – ΚΡΑΤΟΥΣ
Αλήθεια πότε πρωτοέγιναν παρελάσεις στην Ελλάδα; Ήταν ο Μεταξάς, ο δικτάτορας και ένθερμος θαυμαστής του Χίτλερ, που υιοθέτησε τη ναζιστική αυτή συνήθεια οπότε ξεκίνησαν να γίνονται γίνονται οι μαθητικές παρελάσεις. Και ακόμα πιο παλιά ο Φρειδερίκος της Πρωσίας που υποχρέωσε τους φαντάρους του να κάνουν αυστηρές, μηχανικές κινήσεις σαν ανδρείκελα.
Πιστός στο παραπάνω πνεύμα ο θεσμός της παρέλασης είναι υποχρεωτικός για τα παιδιά των ελληνικών σχολείων, σαν να πρόκειται για μάθημα (που γίνεται σε ημέρα επίσημης αργίας του κράτους) με σκοπό την “εθνικά υπερήφανη” διαπαιδαγώγησή τους με ένα θεσμό που ουσιαστικά το μόνο που έχει να τα μάθει είναι πως να σκύβουν το κεφάλι και πως να ενεργούν με μηχανικό τρόπο, σαν να μην είναι άνθρωποι αλλά ρομπότ.
Και που τροφοδοτεί το μικρόβιο της εθνικής υπερηφάνειας και ανωτερότητας, το ζιζάνιο του πολέμου αντί για τον σπόρο της συναδέλφωσης των λαών, της πανανθρώπινης αλληλεγγύης και της ειρήνης. Το μικρόβιο αυτό δε διστάζει το ελληνικό σχολείο να το επιβάλει με τη βία στους μαθητές (απουσίες, απειλές για αποβολή σε όποιον δε λάβει μέρος αδικαιολόγητα στην παρέλαση) και τους καθηγητές που αρνούνται να συμμετέχουν στην παρέλαση.
ΣΧΟΛΕΙΑ: ΟΡΓΑΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ
Το σχολείο λοιπόν αποτελεί μια μονάδα κοινωνικού ελέγχου ως προς το χώρο (κλειστές από το περιβάλλον σχολικές μονάδες), το χρόνο (έλλειψη ελεύθερου χρόνου, χρονική διάταξη των μεταδιδόμενων γνώσεων) και το κυριότερο ως προς τη γνώση.
Η γνώση δεν είναι ελεγχόμενη μόνο ως προς το περιεχόμενό της, αλλά και στους τρόπους αφομοίωσης και εξέτασής της. Η εξουσιαστική μορφή της αφομοίωσης είναι εμφανής μέσω των κοινωνικών ρόλων που παράγει. Οι μαθητές είναι υποχρεωμένοι να δεχτούν την αυθεντία του δασκάλου, που μεταδίδει μονόπλευρα τη γνώση ενώ συγχρόνως επιβάλλεται στην τάξη μέσω του φόβου (π.χ. Αποβολές). Μέσω των εξετάσεων η γνώση μεταμορφώνεται σε ποσότητα, ενώ προωθείται η εξατομίκευση και το σπάσιμο της συλλογικής δράσης αφού η αξιολόγηση είναι ατομική και ανταγωνιστική.
Η σχολική εκπαίδευση λοιπόν έχει διπλό χαρακτήρα. Από τη μια την αναπαραγωγή και όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και από την άλλη τη μετάδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ;
Το σχολείο παράγει ανθρώπους πειθαρχημένους και υπάκουους, ενώ καλλιεργώντας τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία, ωθεί το μαθητή (αποπροσανατολίζοντας τον από τα πραγματικά του προβλήματα) να βλέπει ως εχθρούς τους άλλους λαούς κι όχι τα αφεντικά, που θα τον εκμεταλλεύονται και θα τον καταπιέζουν στο μέλλον. Έτσι το σχολείο εξυπηρετεί τα συμφέροντα κράτους και κεφαλαίου.
Στο σχολείο οι μαθητές υποβάλλονται σε εθνικιστικές λογικές μέσω μεθόδων όπως η υποχρεωτική συμμετοχή σε εθνικούς εορτασμούς και παρελάσεις, η επιβολή της προσευχής, η υποταγή σε εθνικά σύμβολα καθώς και μέσω της ίδιας γνώσης που παρέχει (π.χ. εκμάθηση της εθνικής ιστορίας διαστρεβλωμένης και χωρίς κανένα περιθώριο αμφισβήτησης από την πλευρά των μαθητών).
Ακόμα, μια άλλη λειτουργία του σχολείου είναι και η αφομοίωση των αλλοεθνών, που πραγματοποιείται χωρίς κανένα σεβασμό στις διαφορετικές κουλτούρες, συνθήκες ζωής κτλ. Οι ξένοι μαθητές ενσωματώνονται θεωρούμενοι υποδεέστεροι από τους Έλληνες, με αποτέλεσμα ο ρατσισμός κι η ξενοφοβία να βιώνονται συχνά μέσα στα σχολεία.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑφΟρΙσΤεΜαΙ.

Την αντίδραση ακόμη και του προέδρου της Βραζιλίας Λούιζ Ιγνάσιο Λούλα ντα Σίλβα προκάλεσε η απόφαση καθολικού αρχιεπισκόπου να αφορίσει με τις ευλογίες του Βατικανού τη μητέρα και τους γιατρούς ενός 9χρονου κοριτσιού, το οποίο υποβλήθηκε σε άμβλωση όταν έμεινε έγκυος έχοντας πέσει θύμα βιασμού από τον πατριό του. «Είναι μια θλιβερή ιστορία αλλά η ζωή πρέπει να προστατεύεται», δήλωσε στην εφημερίδα «La Stampa» ο καρδινάλιος Τζοβάνι Μπατίστα Ρε δικαιολογώντας την απόφαση του Βραζιλιάνου αρχιεπισκόπου Χοσέ Καρντόζο Σομπρίνιο. Σύμφωνα με την αστυνομία, το κορίτσι από την ηλικία των 6 ετών είχε πέσει θύμα βιασμού από τον 23χρονο πατριό του, για τον οποίο η Καθολική Εκκλησία δεν επιφύλαξε ποινή. Το Βατικανό, μάλιστα, προχώρησε στον αφορισμό της οικογένειας του κοριτσιού, των γιατρών και όσων συμμετείχαν στη διαδικασία της έκτρωσης. Την Εθνική Καθολική Εκκλησία αποδοκίμασε έντονα ο Βραζιλιάνος υπουργός Υγείας για την αντίδρασή της στο εν λόγω περιστατικό. Ο Χοσέ Γκόμες Τεμποράο δήλωσε την περασμένη Τετάρτη ότι σοκαρίστηκε μετά από την «ακραία» στάση της εκκλησίας, λέγοντας ότι κακώς θέτει τη ζωή του νεαρού κοριτσιού σε κίνδυνο. Ο Τεμποράο σχολίασε την περίπτωση μετά τα λεγόμενα του Χοσέ Καρντόζο Σομπρίνιο, ενός Αρχιεπισκόπου στη βορειοανατολική πόλη Ρεσίφε, απ' όπου καταγόταν η νεαρή, ο οποίος είχε απειλήσει τη μητέρα, τους γιατρούς και όσους είχαν σχέση με την άμβλωση ότι θα αφοριστούν -κάτι το οποίο και έγινε- γιατί «ο νόμος του Θεού είναι πάνω από κάθε ανθρώπινο νόμο». Πέρα από τον Τεμποράο, την έντονη αντίθεσή του στην πολιτική της Εκκλησίας εξέφρασε και ο πρόεδρος της χώρας, Λούλα ντα Σίλβα. Το κοριτσάκι ήταν σε εγκυμοσύνη 15 εβδομάδων και κυοφορούσε δίδυμα, όταν πραγματοποιήθηκε η άμβλωση, ενώ σύμφωνα με τους γιατρούς, η ζωή του βρισκόταν σε κίνδυνο. H εγκυμοσύνη αποκαλύφθηκε όταν το κορίτσι εισήχθη στο νοσοκομείο με ζαλάδες και έντονους πόνους στην κοιλιά. Σχετικά με τον πατριό, η αστυνομία δήλωσε ότι συνελήφθη και παραδέχθηκε ότι ασελγούσε σε βάρος της μικρής, από όταν εκείνη ήταν 6 ετών. «Ως γιατροί, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να υποφέρει ένα 9χρονο κορίτσι σαν αυτό ή να χάσει τη ζωή του», είχε δηλώσει ο Ολίμπιο Μοράες, ένας από τους γιατρούς που ανέλαβαν την άμβλωση. Η άμβλωση είναι παράνομη ενέργεια στη Βραζιλία, μία χώρα κατεξοχήν καθολική, ωστόσο γίνονται εξαιρέσεις σε περιπτώσεις που κινδυνεύει η ζωή της μητέρας.

Υπάρχει ελεύθερη έκφραση;

Υπό αμφισβήτηση τέθηκε η ελεύθερη έκφραση το βράδυ του Σαββάτου και μάλιστα σε έναν κατ’ εξοχήν χώρο έκφρασης και τέχνης όπως η Εθνική Λυρική Σκηνή. Αφορμή για την ένταση υπήρξε η όπερα «Ρούσαλκα» του Αντονίν Ντβόρζακ που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και ένα φιλί επί σκηνής μεταξύ δύο ανδρών. Η ένταση ξεκίνησε από τις πρόβες της παράστασης όταν μέλη της ορχήστρας αντέδρασαν στην επίμαχη σκηνή και απαίτησαν να αφαιρεθεί από την παράσταση. Στην πρεμιέρα του έργου μάλιστα μοιράστηκε κείμενο που χαρακτήριζε έκφυλο και ομοφυλοφιλικό το έργο, ενώ μερίδα του κοινού γιουχάρισε τους Γάλλους συντελεστές. Στη δεύτερη παράσταση, το βράδυ του Σαββάτου, σημειώθηκαν επεισόδια μέσα στη Λυρική Σκηνή όταν μέλη της Ομοφυλοφιλικής και Λεσβιακής Κοινότητας απαίτησαν να διαβάσουν κείμενο διαμαρτυρίας για την πρωτοφανή λογοκρισία του έργου. Άνδρες της ασφάλειας, διάφοροι τεχνικοί του θεάτρου αλλά δυστυχώς και μουσικοί -μέλη της ορχήστρας επιτέθηκαν στα μέλη της ΟΛΚΕ και σε δημοσιογράφους, μη επιτρέποντας την ανάγνωση του κειμένου πριν την έναρξη της παράστασης. Η κάμερα του TVXS κατέγραψε τα επεισόδια στο χώρο της Λυρικής Σκηνής και την απαράδεκτη συμπεριφορά ανθρώπων που θεωρητικά υπηρετούν την τέχνη και την πνευματική ελευθερία. Μιλούν στο TV Χωρίς Σύνορα η γαλλίδα σκηνοθέτιδα της παράστασης Μαριόν Βάσσερμαν και ο Λύο Καλοβυρνάς, διευθυντής του περιοδικού 10%, το οποίο από κοινού με την ΟΚΚΕ διοργάνωσε την παράσταση διαμαρτυρίας στη Λυρική Σκηνή. Η Ευαγγελία Βλάμη, μέλος της ΟΛΚΕ διαβάζει στην κάμερα το κείμενο που δεν κατέστη δυνατό να αναγνωσθεί μέσα στο θέατρο. Η παράσταση Η Ρούσαλκα ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και αποτελεί συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την Όπερα της Νίκαιας. Όπως εξήγησε σε συνέντευξή της στην Ελευθεροτυπία η σκηνοθέτιδα, έμπνευσή της για τον ρόλο του πρίγκηπα υπήρξε ο Λουδοβίκος Β' της Βαυαρίας: «Υπήρξε ονειροπόλος, ρομαντικός και, τελικά, δυστυχής σε αυτή τη θέση απόλυτης πολιτικής εξουσίας. Ο Λουδοβίκος βασανίστηκε πολύ από τη σύγκρουση της λογικής με το συναίσθημα, από το διχασμό ανάμεσα στην ομοφυλοφιλία και τις επιταγές του αξιώματός του». Το επίμαχο φιλί δίνεται στην παράσταση μεταξύ του πρωταγωνιστή πρίγκηπα και ενός κυνηγού. Το κείμενο των μουσικών .Σε όλους τους θεατές μοιράζεται κείμενο του Δ.Σ. της Ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής υπό τον τίτλο «Λίγα λόγια για το έργο» όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Όπως θα διαπιστώσετε κατά τη διάρκεια της παράστασης, η συγκεκριμένη σκηνοθετική απόδοση εκτός του ότι αλλοιώνει το libretto προσδίδει στον κεντρκό ήρωα του έργου ομοφυλοφιλικές τάσεις με ακραίες σκηνές, κάτι για το οποίο διαμαρτυρηθήκαμε εγγράφως στη Διοίκηση της ΕΛΣ».

απο το tvxs.

Blood Sweat and Tears

Blood Sweat & Tears"... Σαν μια "εικονική" μικρή ορχήστρα, το συγκρότημα έγινε ο "αρχαίγονος λίθος" αυτού του είδους - του "symphony rock" - μουσικής, με πολλά στοιχεία πνευστών και "παιξιμάτων" με ρίζες στα jazz-blues.

Σε μια εποχή που οι rock κιθάρες είχαν περίοπτη θέση, υπήρξε ένα συγκρότημα που τόλμησε να πάρει στα χέρια πνευστά και να χτίσει τον ήχο του πάνω σε jazz βάσεις που κάθε άλλο παρά περιφρονούσαν τα blues, τη soul και την κλασική μουσική. Το σημαντικό άλμπουμ των Blood, Sweat and Tears "The Child Is Father To The Man" (1968) ξεκίνησε ως η progressive αποτύπωση της έμπνευσης του Al Kooper, ο οποίος μαζί με το φίλο του Steve Katz από τους Blues Project ήταν υπεύθυνος για ένα αρκετά αντισυμβατικό σχήμα. Εννέα μήνες μετά το συγκεκριμένο δίσκο ο Kooper εγκατέλειψε το γκρουπ και αντικαταστάθηκε από τον David Clayton Thomas, με τον οποίο κυκλοφόρησε το 1969 το φερώνυμο αξεπέραστο άλμπουμ, που έδωσε τρία σινγκλ στη δεύτερη θέση των τσαρτ.

Μέχρι το 1980 παρέλασαν σαράντα περίπου μέλη από τους Blood, Sweat and Tears, με αποτέλεσμα να εγκαταλειφθούν οι πειραματισμοί και να ανοιχτεί ο δρόμος για σύγχρονες ρομαντικές jazz συνθέσεις, στα πρότυπα των Laura Nyro και Billie Holiday. Το κύριο μέρος των φίλων τους όμως ένιωσε προδομένο και δεν επανέκαμψε παρά τις δελεαστικές συμμετοχές των Chaka Khan και Patti Austin, χαράζοντας το δρόμο για το τέλος